Leren kijken achter gedrag. Over herkennen wat iemand voelt, denkt, nodig heeft of probeert duidelijk te maken, ook als dat niet letterlijk wordt uitgesproken.
Het boek waar ik aan werk vertaalt ingewikkelde psychologische inzichten naar gewone mensentaal voor thuis, school en relaties. Met praktische voorbeelden, verhalen en handvatten laat het zien hoe woorden kunnen helpen om rust, verbinding en zelfregulatie te vergroten.
Het centrale idee: Een kind dat zich gezien en begrepen voelt, hoeft minder hard te schreeuwen, te slaan, zich terug te trekken of te ontploffen om gehoord te worden.
Hier begon het…
In de spreekkamer zag ik steeds opnieuw hetzelfde gebeuren. Kinderen, ouders en professionals liepen vast op gedrag, terwijl het echte verhaal daaronder verborgen bleef.
Op het moment echter dat iemand woorden kreeg voor wat er vanbinnen speelde, ontstond er rust. Met name omdat iemand zichzelf ineens beter begreep.
“Dat moet anders kunnen!”
Veel psychologische kennis is ontzettend waardevol, maar ook lastig toepasbaar op een drukke dinsdagochtend met vermoeidheid, haast, schooltassen en overprikkelde kinderen.
Ik wilde een manier vinden waarop ouders, professionals en mensen om kinderen heen: sneller emoties (h)erkennen én woorden leren geven aan de binnenwereld van een ander. Zodat een kind niet langer alleen maar de emotie hoeft te zijn, maar stap voor stap leert de emotie te hébben.
Resultaat
Dat groeide uit tot een boek over verbinding, emoties, innerlijke taal en mentaliseren in gewone, praktische taal. (Nou ja, nu nog in concept versie, dus nog even geduld)
Met voorbeelden uit het dagelijks leven, verhalen uit de praktijk en concrete handvatten laat het zien hoe kleine momenten van afstemming grote invloed hebben op relaties, gedrag en zelfregulatie.
